Ik heb het gehaald

Met 295 km in het uur raakte ik steeds verder verwijderd van Amsterdam waar ik op de Eurostar ben gestapt, uitgezwaaid door Christiaan die zeker wilde weten dat zijn moeder in de goede trein zou stappen. Waar ik zo tegenop had gezien om met de metro van het ene treinstation in Parijs naar het andere treinstation, ging heel goed en zonder enig vervelend moment. In de Tgv naar het zuiden wilde ik wel een beetje wegdommelen, het was tenslotte ontzettend vroeg dat Heico ons in Amersfoort heeft afgezet. Maar dat lukte niet echt. Er zat een hardwerkende jongeman naast mij met zijn laptop, veel zuchten en als hij even ging verzitten schrok ik weer wakker. En ik kreeg ook tot mijn grote verrassing een video van het Timon-team ! Ontzettend bemoedigend ook. Maar goed ik kwam volgens planning om 18.18 uur aan in mijn startpunt en het voelde alsof ik al een etappe gelopen had. Eenvoudige refuge, goed geslapen, wekker vroeg gezet. Van tevoren zitten bedenken hoe ik dat nu moest doen. Je tas inpakken terwijl anderen nog liggen te slapen. In alle vroegte dus, in schemer het dorpje uitgelopen. Ze hadden het al beschreven dat het een uitdagende etappe zou zijn, waarin een moment is waar je beslist om hem helemaal te lopen of na de flinke klim te zeggen " het is mooi geweest vandaag". Daar was ik om 9 uur ! Het ging gewoon lekker, eigen tempo, Rusten wanneer je wil. Ik doe het gewoon. Wat een prachtige tocht over de lieflijke Pyreneeën. Maar zo als wel vaker het venijn zit hem in de staart. 5 km naar beneden op losse stenen-pad. Er leek geen einde aan te komen, het ging toch zo lekker. Je moet gewoon door en dan maar hopen dat er een bed voor je is aan het einde van de tocht. Daarom een grote opluchting toen opeens uit het bos komende, je meteen de herberg zag. Ik heb het gehaald! Deze eerste dag. Veel mensen maar er was een bedje voor mij. Municipale Roncesvalles had alles goed geregeld. Met veel hulp van Nederlandse vrijwilligers. Hier veel bekende gezichten gezien en weer nieuwe. Zo 3 Nederlandse mannen die vanuit Oss op de fiets de camino doen. Die waren ook wel aan een goede overnachting toe. 22.00 uur alles stil. Ik dacht ik moet wel weer een wekker zetten om te zorgen dat ik op tijd voor het ontbijt ben. Nou we werden gewekt! Door een persoon die geen last had van ochtendhumeur en de boodschap was duidelijk. Even daarna kwam een ander, die ons een goedemorgen toe zong, en of dat nog niet genoeg was nog later iemand met een handbel. De truc om er voor te zorgen dat niemand blijft liggen en de hele zaal met een uur leeg is. Deze dag heb ik besloten om het rustig aan te doen. Wel een stukje op pad te gaan. Iets van de route af is een camping met een restaurant en plaats voor pelgrims. Want dat ben ik inmiddels. Om mijn was te doen, mijn boek "pelgrimstocht" van Vreugdenhil te lezen. En deze blog te schrijven en mijn voeten te verzorgen. Best nog wel een beetje zoeken waar je goed aan doet. Je komt o zo snel in de verleiding om door te gaan, je wilt tenslotte kilometers maken want Santiago is nog ver. Maar ik moet ook bedenken dat ik echt wel wat speling heb. Het advies is om in het begin je lichaam en zo ook je voeten te laten wennen. O ja, de rugzak is 11 kg. Er kon niets af. En dan nog had ik geen Deo bij mij. Stinken, daarom die was vandaag. Inmiddels onderweg deze aan kunnen schaffen. Ik ga deze blog stoppen met voor iedereen een hartelijke groet.