Inktvis met haar tentakels

Oke, het is mij een paar keer gelukt, hoe weet ik dan nooit maar vandaag lukt het gewoon niet na ik weet niet hoe lang klungelen geef ik het nu op.

Waar heeft ze het over, denk je nu. Het volgende. Iedere dag maak ik wel notities op mijn mobiel. En als ik dan weer een blog schrijf plak ik het een en ander uit de noties en schaaf ik hier en daar wat bij. Nu heb ik natuurlijk best wel tijd als ik doorgaans vroeg in de middag op mijn overnachting aan kom. Maar vandaag moet ik dan toch alles opnieuw schrijven. Beetje waardeloos.

Prijs de accomodatie niet voor dat je de volgende morgen vertrokken bent. Variatie op prijs de dag niet voor....... Ik kreeg een bed met lakens strak en een deken in een koele kamer. Geen stapelbedden maar singel. Een gastheer die je Melis noemt en 's avonds de ramen en de shutters komt sluiten. Sleep well. Dat wordt een 10 als beoordeling. De volgende morgen kom ik er achter dat er geen water uit de kranen komt en de wc niet doorgespoeld kan worden. Ja, ik moet toch echt en doe de deksel dan maar dicht. Ik ga de deur niet uit zonder wc-bezoek, dat heb ik jullie al verteld. Had gelukkig wel de flesjes water in de avond al gevuld. Stond al klaar om naar buiten te stappen, hoor ik gejuich. Er is weer stromend water. Ja dan toch maar even de wc doorspoelen en een kattenlikje over mijn gezicht.

Vrolijk gekwetter van de vogels, loop ik het stadje uit. Als ik een poosje onderweg ben haal ik Andrea in. Vriendelijke jongedame afkomstig uit Venezuela en studeert techniek in Las Palmas, woont op de Canarische eilanden en heeft nu even een stop en loopt 14 dgn op de Camino. We hebben een gezellig gesprek. Haar moeder vindt het maar niks dat ze alleen loopt. Dan komt iemand ons achterop en begroet Andrea allerhartelijkst en breekt dan zonder vragen in ons gesprek in. Ze praten Portugees of Spaans geen idee maar er is er steeds eentje, de inhaalster, aan het woord. Ik ga wat langzamer lopen om afstand te creëren. En denk nog even na over wat er gebeurde. Dan hoor ik snelle stapjes en komt Peter naast mij lopen. Hem heb ik even daar voor op een koffiemomentje ontmoet. Hij wil nog wel even babbelen met die Hollandse, we lopen redelijk zelfde tempo. Hij is 77 jaar en woont dichtbij Melbourne, is schapenboer van heel veel schapen voor de wol en het vlees. Zijn dochter heeft hem gevraagd om mee op de Camino te gaan. Zij loopt haar eigen tempo en af en toe belt ze hem even om te horen hoe het gaat en waar hij is. Ze heeft volgens mij ook wel in de gaten dat vader graag met anderen kletst. Andrea komt opgegeven moment er ook weer bij en maakt ook kennis met Peter. We naderen nog een plaatsje voor dat we finishen. Ik ben moe, voel dat ik niet meer lekker loop en wil eigenlijk wel gewoon de lunch gaan doen. Dat zeg ik dan ook. Andrea gaat verder en Peter denkt er ook zo over en loopt met een ander koppel, die hij ook kent, mee door. Zijn dochter wacht tenslotte op hem. Dan zit ik 2 minuten komt Peter er toch ook aan en zegt ik stop hier ook en doe ook de lunch hier. Ik help hem met zijn tas af te doen, schoenen gaan uit, sokken uit. Na een flinke pauze lever ik hem netjes, met schone sokken, bij zijn dochter af.

Men heeft mij verteld dat bepaalde mensen op de Camino een nickname krijgen/hebben. Je weet vaak niet de echte naam maar als je dan iets wat opviel aan de persoon duid, dan weet men vaak heel goed wie je bedoelt. En toen ik in een souvenirwinkeltje liep in het museumdorp O- Cebreiro had ik opeens de Camino-naam voor de persoon die inbrak in mijn gesprek met Andrea.

Mede doordat ze paars haar had, is ze voor mij een inktvis. Met die tentakels klemt ze iemand helemaal vast. Of je nu wilt, daar heeft ze geen oog voor. Ze zendt alleen maar. En gaat ook helemaal op in de dingen die ze doet. Ze sliep ook op dezelfde kamer en ging daar in de avond nog luid en duidelijk, ook eenrichtingsverkeer, een telefoontje doen. Terwijl iemand al wilde slapen. Dat was trouwens nog wat. Die persoon die wilde gaan slapen had een alternatieve bergroute willen doen. Was opgegeven moment de weg kwijtgeraakt, geen duidelijke gele pijlen meer kunnen vinden. Is toen helemaal terug gegaan naar het begin. Nou dan begrijp ik dat je wilt slapen.

Vanochtend was na een halfuur klimmen mijn ochtendfrisheid verdampt. Maar daar krijg je dan wel prachtig uitzicht voor terug. Ik kom op een plekje waar ik koffie kan doen en rust uit. De TV staat aan en het nieuws brengt mij wederom bij het vreselijke wereld gebeuren. Dat kwam gisteravond aan tafel ook nog aan de orde. Met Jean, Peter en zijn dochter, alledrie uit Australië. Zij konden Trump niet begrijpen en een land zoals Amerika. Zij waren dankbaar dat ze in Australië woonden. En ik kan het fout hebben, misschien weet jij dat Gerben. Mengt dit land zich niet in conflicten zoals wat er nu gaande is.

Ik ben neergestreken in een plaatsje wat bestaat uit een boerderij, een winkel en een onbemande toevluchtsoord. Prachtig uitzicht. En ben inmiddels in de laatste regio waar Santiago in ligt, Galicie.

Veel plezier met het lezen en de groetjes