Een banaan en een courgette

Waarom lopen Spaanse jongeren in grote groepen de Camino. En dan met name de verplichte afstand van 100 km. Google geeft mij het volgende antwoord. Om persoonlijke groei door te maken. Het avontuur, redelijk goedkoop en eenvoudig reizen. Om de sociale interactie, uit je comfort-zone komen. Een mogelijkheid om je dagelijkse routine te doorbreken. Als ik de grote groepen jongeren tijdens het wandelen om mij heen ervaar dan zie ik daar weinig van. Ze kwebbelen er flink op los zijn druk met elkaar. Eten en slapen wordt voor hun geregeld, hebben geen grote rugzak op hun rug. Zelfs de nodige stempels, 2 per dag, worden door hun begeleiders gehaald. Dat is wel weer heel praktisch want zo voorkom je een flinke wachtrij, helemaal als het een wax- stempel is. Ik denk dat er maar 1 reden is waarom ze dit doen. Het staat goed op je C.V. je Compostela. Maar nu de Spaanse zomervakantie is aangebroken kom ik ook ouders met kinderen tegen of opa's met hun kleinkind. Dat is wel weer heel mooi en dat zal een bijzondere ervaring zijn voor deze jongeren.

Ik wilde in een supermarkt o.a. bananen kopen, als ontbijt. Maar de gele waren al op, er lagen alleen nog groenen, ze werden ook anders genoemd. Ik had vaag iets gehoord over de smaak maar wist het niet meer. Als ontbijt nam ik de volgende ochtend er eentje. Daar had ik ze tenslotte voor gekocht. Ai dat was het, vreselijk, niet te eten ! Helaas heb ik dus eentje in de vuilnisbak moeten werpen. En de andere ? Die heb ik 15 dagen met mij meegedragen, werd uiteindelijk geel, zo zelfs dat ik in mijn bed hem al rook. Tijd om hem te eten en de smaak maakte alles weer goed. Zo hoort een banaan te zijn.

Je gaat op een mooie dag picknicken in het park, met verschillende mensen en iedereen neemt wat te eten mee. Je ziet dat je te veel courgettes bij je hebt en dichtbij je is een jonge vrouw met haar kindje. Je vraagt of ze van jou courgettes wilt. Nou zeker dat wil de jonge moeder en neemt ze graag aan. Daarbij vertelt ze dat ze groente heel belangrijk vindt voor zichzelf en haar dochtertje. Ze is ziek en zorgt alleen voor haar dochtertje. Er blijft contact, ook als de moeder in het ziekenhuis wordt opgenomen. Het dochtertje wordt in huis genomen als de laatste fase van haar moeder is aangebroken. Het meisje is nog steeds in het gezin, alles is formeel geregeld door pleegzorg. Dit meisje is volledig opgenomen in het gezin, na haar zijn er nog eigen kinderen geboren, ze hoort er helemaal bij. Heeft haar eigen plekje gekregen, heeft vriendinnen, zit op turnen. In het begin moest ze wel wennen aan de vader in het gezin, want dat kende ze niet.

Nu de puberteit er aan zit te komen, gaat de pleegmoeder dat wel heel spannend vinden maar kan indien nodig daarbij pleegzorg in schakelen.

Ik heb de video, die te zien is op Timon-zorg gezien en wat begon met een courgette is uitgelopen op een meisje dat weer deel uit maakt van een gezin en haar dromen heeft. Ik wordt daar heel erg blij van. Kijk gerust ook eens zelf op de site van Timon.

Ik loop nu in een gebied waarin mij wat is opgevallen en ik er meerdere foto's van heb gemaakt. Ik wist niet wat het was en ik was terecht gekomen bij een aulberge van 2 aardige mannen en ook daar stond in de tuin het voorwerp. Ze spraken bijna geen Engels en ik geheel geen Spaans. Dan maar met handen en voeten en ze mee naar de tuin genomen.

Wat is dit en waarvoor ? Specifiek voor Gallicie. Het is een Horreon, een droogkast voor o.a. rijst, graan maar ook vlees. En let ook even op de onderkant hoe dat vorm gegeven is, zodat de muizen er niet in kunnen. Op hun kop vallen ze naar beneden. De stenen zijn nu anders gemetseld zodat de gaten lucht door laten. Prachtig, weer wat geleerd. Deze en andere kleinere aulberge benadrukken altijd heel sterk het sociale karakter van het pelgrimeren. Ze bereiden een maaltijd die gezamenlijk met alle pelgrims genuttigd wordt. Zo is er volop gesprek aan tafel, erg gezellig. Iedereen is dan ook off-line En wat mij nu ook al vaker is overkomen, in de ochtend staan ze, nadat ze je buen camino hebben toegewenst en een hug hebben gegeven, je uit te zwaaien.

Ik ben nu minder dan 100 km van Santiago verwijderd. Kan het nog niet zien en ruiken. Ben wel een beetje wandelmoe en kijk er erg naar uit om Heico in Santiago te ontmoeten. 9 Weken van huis is ook wel een beetje erg lang. Maar ik kan opnieuw gaan aftellen.

Ciao

De teller voor Timon en Eardrop staat nu op het mooie bedrag van 3350,- maar stilletjes hoop ik op het ronde getal 4000,- wat zou dat fantastisch zijn. Doneeractie.nl neeltjeaande wandel